In memoriam Hans Herrmann (1928-2026)

Vandaag (9 januari 2026) overleed op 97-jarige leeftijd de Duitse coureur Hans Herrmann, een van de oudste nog levende Grand Prix-coureurs en vooral degene die Porsche, samen met Richard Attwoodmet de legendarische 917 in 1970, de eerste overwinning in de 24 Uur van Le Mans bezorgde. Twee jaar eerder maakte Herrmann al deel uit van het Porsche-team bij de eerste zege van het merk in Daytona, terwijl hij in 1960 voor de eerste Porsche-zege in Sebring gezorgd had. Naast Porsche, waarmee hij in 1952 zijn loopbaan begon, reed Herrmann ook voor Mercedes (deels zelfs tegelijkertijd), Maserati, Veritas en Abarth. In de Formule 1 reed hij naast Mercedes ook met BRM en Cooper. Hij zorgde voor memorabele momenten in de Mille Miglia en de Targa Florio, onder andere met de overwinning in 1960, en overleefde meerdere zware crashes, onder andere op de Avus in Berlijn. Dat bezorgde hem de bijnaam ‘Hans imGlück’ en leverde ook de titel voor zijn autobiografie: ‘Ich habe überlebt’.

Eigenlijk had Hans Herrmann de banketbakkerij annex lunchroom van zijn vader zullen overnemen. Herrmann wilde echter liever autorijden en kocht nadat hij wat geld had gespaard een Porsche 356, waarmee hij in 1952, op 24-jarige leeftijd, zijn eerste wedstrijd reed, de Hessische Winterfahrt. In hetzelfde jaar behaalde hij al een klassezege bij de Deutschlandfahrten een jaar later reed hij al internationaal, in de Mille Miglia, waarin hij ook prompt met Porsche zijn klasse won, wat hij in 1954 herhaalde. 

Mede dankzij die prestaties haalde Mercedes-sportdirecteur Alfred Neubauer Herrmann, die in 1953 al de Grand Prix op de Nürburgring met het Duitse merk Veritas gereden had, in het team voor de terugkeer van het merk in de Grand Prix-racerij. Herrmann reed met de gestroomlijnde W 196‘Silberpfeil’ tijdens de Franse Grand Prix 1954 in Reims, als jongste teamgenoot van Juan Manuel Fangio en Karl Kling. Fangio won, Kling completeerde het dubbele succes voor Mercedes en Herrmann viel uit. “Maar de volgende dag stond er in Duitsland iets heel anders in de kranten”, vertelde hij bij een van de meerdere gesprekken die ik met hem had: “Die dag won Duitsland namelijk het WK voetbal door van Hongarije te winnen, het beroemde ‘Wunder von Bern’. Dat trok meer aandacht dan het Grand Prix-succes van Mercedes in Reims.” In de Zwitserse Grand Prix in Bremgarten werd hij derde, wat zijn beste Formule 1-resultaat zou blijven. Tot 1966 reed Herrmann nog sporadisch in de Formule 1, onder andere in 1961 met een Porsche 718 van de Ecurie Maarsbergen van Carel Godin de Beaufort.

Zijn grootste successen behaalde hij echter in lange-afstandsraces. In 1960 won hij met Porsche zowel de 12 Uur van Sebring, samen met Olivier Gendebien in de 718 RS 60 Spyder,als de Targa Florio op Sicilië, met Joakin Bonnier in de RS 60 Spyder. Later dat jaar schreef Herrmann met een 718/2 ook het Europees Formule 2-kampioenschap op zijn naam. Zijn relatie met het merk uit Zuffenhausen was echter niet altijd even goed, met name sportdirecteur Husche von Hanstein gaf volgens Herrmann te vaak de voorkeur aan buitenlandse rijders als Dan Gurney of Joakim Bonnier. Dat deed Herrmann besluiten om voor Abarth te rijden, met name in bergklims, maar uiteindelijk keerde hij voor 1966 toch weer terug naar Porsche.

Daarna behaalde hij tal van mooie successen, waaronder de overwinning in de 24 Uur van Daytona in 1968, samen met Vic Elford, Jochen Neerpasch en Rolf Stommelen in de Porsche 907, en opnieuw een zege in Sebring twee maanden later, nu samen met Jo Siffert. Het bloedstollende duel om de zege tijdens de 24 Uur van Le Mans in 1969 tussen Herrmann in de Porsche 908 en Jacky Ickx in de Gulf-Ford GT40 is een van de spannendste in de historie van de Franse klassieker. Ickx, die bij de laatste traditionele ‘Le Mans-start’ uit protest gewoon rustig naar zijn auto gewandeld was en zijn gordels goed had vastgemaakt, won met een een marge van 120 meter.

Het jaar erna, tijdens de grotendeels verregende race van 1970, won Herrmann wel in Le Mans, samen met Richard Attwoord in de 917 van Porsche Salzburg. Het was de zo lang verwachte eerste zege voor Porsche in Le Mans, het begin van de reeks waarin de teller nu op 19 staat.

 Voor Herrmann was het gelijk zijn laatste succes in de autosport. Voorafgaand aan zijn vertrek naar Le Mans had hij zijn echtgenote Margarete beloofd dat hij zou stoppen als hij zou winnen, en aan die belofte hield hij zich. Na zijn racecarrière begon hij zijn eigen onderneming Hans Herrmann Autotechnik in Maichingen bij Stuttgart, waarmee hij onder andere componenten voor de autoindustrie fabriceerde en ook een sterke reputatie verwierf op het gebied van hijsinstallaties voor bergingsvoertuigen. Tot op hoge leeftijd was hij nog vrijwel dagelijks op kantoor te vinden.

 Het contact met de autosport hield Herrmann als graag geziene gast bij historische evenementen, waarvoor hij zowel door Mercedes als door Porsche vaak en graag werd ingezet. Niet zelden maakte hij dan ook van de gelegenheid gebruik om met historische auto’s te rijden, waarbij hij nog flink gas gaf. “Maar ik neem geen onnodige risico’s”, zei hij, “ik ben al lang blij dat ik mijn actieve racecarrière overleefd heb.” Dat laatste is inderdaad bijna een wonder, gezien zijn zware crashes in Monaco in 1955 en op de Avus in 1959. Ook hoe hij tijdens de Carrera Panamericana in Mexico met zijn Porsche 550 Spyder onder de gesloten spoorbomen door reed en net niet geraakt werd door de aanstormende trein, was waarschijnlijk meer geluk dan wijsheid. Maar dat zijn wel de avonturen die de helden van die tijd meemaakten.

Ik ben in de bevoorrechte positie dat ik Hans Herrmann meerdere malen heb mogen ontmoeten en langdurig heb kunnen spreken. Bij hem thuis in zijn fraaie bungalow in de Landhaussiedlung in Maichingen, op kantoor, een paar kilometer verder, en tijdens tal van evenementen, van de Eifelrennen op de Nürburgring tot de Porsche Rennsport Reunion op Laguna Seca in 2011 of in Sebring, een jaar later, toen hij daar werd opgenomen in de ‘Hall of fame’. “Ach ja, der Holländer’, placht Herrmann altijd uit te roepen als ik hem zag of als ik hem aan de telefoon kreeg. Het contact was altijd bijzonder plezierig. Gezien zijn leeftijd was het natuurlijk duidelijk dat er daaraan een keer een einde zou komen, maar toch is het treurig om te beseffen dat hij er niet meer is. De mooie herinneringen blijven. 

Foto’s: Archief Porsche AG, archief Mercedes-Benz, Rebocar/R. de Boer