“De Porsche 944 Cup draait om emotie, niet om pk’s”
Je mag een artikel schrijven van maximaal 2.000 woorden is de boodschap. Probleem is dat je zoveel hebt meegemaakt tijdens het raceweekend dat je onmogelijk aan deze restrictie kunt voldoen. Je moet keuze maken welke ervaringen je deelt. Emotie, Formule 1, bloedhitte, autopech, voorbereiding, resultaten, circuit Zandvoort, publiek, Zandvoort Summer Trophey, deelnemers, rookies, preparateurs. Wat deel je niet?
Racen is emotie en dus starten we met dit onderwerp en zien we wel waar het verhaal ons brengt. Ik ben nooit in staat om direct na een raceweekend een artikel te schrijven. De reden is dat emotie nog sterk aanwezig is en ik geen letter op papier krijg. Na enkele dagen ben ik in staat om te evalueren, beschouwen en een artikel te schrijven. Dit voorbeeld is veelzeggend en begrepen door mede coureurs. Racen is emotioneel beladen, het is mentaal uitdagend en eigenlijk zijn deze aspecten door het grote publiek onderschat.
Het begint met fascinatie voor auto’s, er zijn geen coureurs die niks met auto’s hebben. Hierna ontstaat geleidelijk een gedachte over rijden op een circuit. Je denkt dat racen om hard rijden gaat, je denkt dat je het kan, je denkt snel te zijn, want tsja je hebt weleens gekart tijdens een bedrijfsuitje en was tenslotte eerste. Misschien boek je eens een circuitdag. Je krijgt een circuit experience cadeau voor je verjaardag. Je wordt uitgenodigd voor een slipcursus. Kortom, iedere coureur heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen weg en zijn eigen emotie die tot racen leidt.
We hebben als autoliefhebber allemaal dezelfde emotie, hoe gaaf zou het zijn om eens te racen. Maar dan, dan heb je alle eigen emotionele belemmerende overtuigingen overwonnen en schrijf je je in voor een racecursus die moet leiden tot je racelicentie. Je stapt in de Porsche 944 Cup raceauto van RFF Motorsport als passagier en je instructeur neemt je een paar ronde mee. Na ronde twee ben je misselijk en je beseft direct dat je racen zwaar onderschat hebt. Wat is er zojuist gebeurd? Moet ik dit ook gaan doen? Alle eerdere ervaringen, inclusief je bedrijfsuitje 😊, ben je snel vergeten. Je moet op adem komen, je hebt even tijd nodig voor jezelf en dan moet je er toch echt aan geloven, jij moet gaan rijden en je instructeur is passagier. Je voelt je onzeker, je doet je best, maar bakt er echt helemaal niks van. Je bent twintig seconde langzamer dan je instructeur.
Je instructeur neemt het stuur weer over en geeft aanwijzingen tijdens het rijden. Kolere wat gaat hij weer snel denk je bij jezelf. De helft van de aanwijzingen komen niet echt bij je binnen, het is veel, te veel, het is overweldigend. Tot je schrik zie je dat we nog sneller zijn gegaan en dat hij nog eens zes seconde sneller was, maar het ergste is nog dat hij een halve ronde reed met één hand aan het stuur. Met de andere hand maakte hij allemaal gebaren waar je niets van begreep.
Je bent geland en beseft dat eerdere ervaringen geen betekenis hebben. Je zelfvertrouwen is compleet weg. Je maakt jezelf wijs dat de olympische gedachte voldoende is, het gaat om het meedoen. Binnen een uur ben je emotioneel een wrak en hebt bedenkingen. Je maakt de fout om te vragen wat de rondetijden tijdens een race zijn en denkt waar ben ik aan begonnen.
Deze emotionele roller coaster vertelt niemand je. Enerzijds omdat het racewereldje en ego hand in hand gaan, maar anderzijds, hoe breng je emotie gepaard gaande bij racen op voorhand over? Wie denkt dat rationaliteit toeneemt en hierdoor emotie op termijn afneemt heeft het mis. Hoe kan dit? We slaan even een bruggetje naar je eerste race en de olympische gedachte heeft de overhand. Wat gaaf om coureur te mogen zijn en deel te nemen aan een raceweekend. Je tweede raceweekend heb je jezelf als doel gesteld aansluiting te vinden bij de achterhoede.
Je voelt het misschien al aankomen, je verlegt je doelen iedere keer en voor je het weet is je doel het podium behalen. Hierdoor blijft de emotie sterk aanwezig en ervaar je iedere keer weer het ongemak. Een ongemak dat verslavend werkt. Dit vraagt natuurlijk om uitleg. Emotie en hieruit voortkomend ongemak is een sterk gevoel en overwin je door jezelf te overtreffen. Als dit lukt is de voldoening zo intens dat je dopamine gehalte uit je neusgaten komt als je over start/finish komt.
Bij de Porsche 944 Cup behoor je tot de voorhoede als je een rondetijd van 2:05 weet te realiseren op circuit Zandvoort. Als je dan tijdens de kwalificatie van de Zandvoort Summer Trophey een 2:03 noteert, kom je stuiterend je raceauto uit en is je dopamine gehalte naar een recordniveau. Als dan blijkt dat je als tweede start, is de emotie van teleurstelling sterk. Weer een voorbeeld dat rationaliteit nooit en te nimmer emotie overstijgt.
Een heel andere emotie ervaarde een collega 944 Cup coureur tijdens de kwalificatie door in de bandenstapel te belanden. Dit gevoel wens je niemand, het is ongeloof, het is teleurstelling, het is zoveel dat door je heengaat, dat je wel door de grond kunt zakken. Soms ervaar je spijt, spijt omdat je eigenlijk te veel risico nam en weet dat het het niet waard is. Je bent trots op je 944 Cup raceauto en nu staat deze erbij als “oud vuil”, tsjonge wat ben je stom geweest. Je raceauto wordt door RFF-motorsport opgelapt en je kunt race één alsnog aanvangen. Drie ronden later ben je alles vergeten en weet je niet meer hoe je rationaliteit moet spellen, emotie neemt de overhand, omdat je op de bumper van je voorganger zit en je een uit-rem-actie voorbereid.
We zijn inmiddels 1.000 woorden verder en we zijn nog niet verder gekomen dan het onderwerp emotie. Nu dan ook maar het moment om jou als lezer mede te delen dat we ons gaan beperken tot de onderwerpen emotie, circuit Zandvoort en bloedhitte, sorry. Er is nog één emotie die we moeten bespreken, publiek. Is publiek een emotie vraag je je misschien af? Voor een coureur absoluut, want publiek brengt emotie met zich voort. Wat is het toch prachtig als er veel publiek is en dat was er tijdens de Zandvoort Summer Trophey. Het begint s ’ochtends vroeg om 8:00 als je de eerste enthousiastelingen naar de 944 Cup raceauto’s ziet kijken en foto’s worden genomen. Het leukste zijn de kids, je herkent jezelf als klein jochie en weet wat het betekent als je hen even in je 944 Cup raceauto laat plaatsnemen. Natuurlijk doe je dat en maak je foto’s voor het jochie en zijn familie. (We zijn natuurlijk genderneutraal, maar we hebben geen enthousiaste meisjes gezien).
Familieleden, vrienden van coureurs zijn ook vaak aanwezig. Het geeft een extra dimensie voor ons als coureur. Je bent misschien de veertig gepasseerd en het amateur racen heeft geen enkele betekenis, tot zover de ratio. Je begrijpt het, het heeft wel degelijk betekenis. We willen toch extra goed voor de dag komen tegenover ons publiek. Onze snelste Porsche 944 Cup coureur lijkt anders te presteren als er familieleden zijn. Toeval of niet, de keren dat hij verslagen is was er speciaal publiek voor hem. Geen speciaal publiek en hij is met afstand de snelste. Emotie doet gekke dingen met ons.
Het is niet zo dat je tijdens je races tijd hebt om aandachtig naar publiek te kijken, maar je ziet wel de menigte. De Summer Trophey op circuit Zandvoort was heel speciaal, niet alleen door de bloedhitte, maar ook doordat circuit Zandvoort al aangepast was voor de aanstaande Formule 1 race. Kortom, tribunes en hospitality waren opgebouwd en dus reed je tussen de hoge tribunes. Normaal gesproken zijn duinen zichtbaar. Als deze tribunes dan ook nog eens goed gevuld zijn met publiek is dit ronduit sensationeel. Drie dagen lang is dit publiek vermaakt geweest tijdens de Zandvoort Summer Trophey, diverse demo’s, British F4, Ginetta Cup, Porsche Sprint Cup, Historic Monoposto, ETCC Seventies en Porsche Club Racing waren onder andere aanwezig.
Met de Porsche 944 Cup reden we een kwalificatie en drie races op zondag. Zo’n dag begint voor ons om 7:00, inschrijven, technische keuringen en de rijdersbriefing. Rond 8:00 begeef je je naar RFF Motorsport om je voor te bereiden voor de kwalificatie. Om 8:40 moet je klaarstaan in de opstelling naar het circuit en om 9:00 begint de kwalificatie van vijfentwintig minuten. Een kwalificatie is altijd uitdagend door drukte op de baan. Iedereen probeert vrije ruimte te vinden voor een snelle ronde. Vijftien 944 Cup auto’s is al uitdagend op circuit Zandvoort, maar we rijden altijd samen met andere Porsche klasse en dus is het druk.
De zon is inmiddels doorgekomen en de temperatuur stijgt, maar tijdens de kwalificatie waren de omstandigheden (nog) prima en we evalueren de rondetijden. Een lage 2:03 brengt ons pole position. Het middenveld noteert 2:07 en de achterhoede 2:12. Alle 944 Cup raceauto’s hebben maximaal 170 PK en een minimumgewicht van 1180 kg. Elektronische hulpmiddelen als ABS, ESP of stuurbekrachtiging zijn ons vreemd en dus maakt de coureur het verschil in de 944 Cup. Wat ons ook vreemd is zijn alle comfort gerelateerde opties, wij zijn pure racers, wij zijn geen luxepaardjes, wij kiezen voor de 944 Cup om haar eenvoud. Hoe charmant dit ook klinkt, man o man wat was het zwaar met een buitentemperatuur van 34 graden. Misschien denk je, “Je kunt je raam toch opendoen? Je kunt je airco op standje vrieskou zetten? Je kunt je korte broek en T-shirt wellicht aan doen?”.
Je zijramen zijn van plastic en het raammechanisme is verwijderd om gewicht te besparen, maar ook in verband met veiligheid is dit een vereiste. Dus je ramen kunnen niet open. De tweede optie, je airco op standje vrieskout zetten, is onmogelijk door het ontbreken van airco. De derde optie, korte broek met t-shirt, is natuurlijk geen optie in het kader van veiligheid. Kortom, in je 944 Cup auto wordt het warm, heet en heetst. Je kleding bestaat uit een brandwerende onderlaag en je overall. Het komt erop neer dat je in je ski outfit op de Spaanse Costa gaat liggen zonnebaden, nou prettige wedstijd.
Als je dan na race één compleet uitgeput en zeiknat uitstapt, is de voldoening groot. Het was afzien, maar toch weer spectaculair. Je spreekt met je collega coureurs en allemaal zijn we enthousiast en omarmen we de heftige omstandigheden. We moeten lachen als we coureurs uit andere klasse horen klagen over hun airco. RFF Motorsport krijgt de vraag of een airco bijgevuld kan worden, wij als Porsche 944 coureur hebben enkel warme lucht die ons interieur in blaast.
Race twee en drie zijn in de middag en dus is de temperatuur gestegen naar bloedhitte niveau. Het maakt dat we minder grip ervaren en onze rondetijden zijn enkele seconde langzamer dan in de ochtend. We rijden minder snel, maar het is harder werken in de 944 Cup raceauto. Je bent op zoek naar grip, het vraagt meer concentratie en handelingen. Dit in combinatie met de bloedhitte is fantastisch. Je leest het goed, fantastisch! Is dit masochisme? Je overtreft jezelf in deze ongemakkelijke omstandigheden en dus is de emotionele lading dopamine gigantisch als je over start/finish komt. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je gewoon blij bent dat de martelgang achter de rug is, maar dat besef komt later als je op de bank ligt.
Vijftien 944 Cup coureurs stonden aan de start van de Zandvoort Summer Trophey met ieder hun eigen belevenissen. Het klassement bestaat inmiddels uit eenentwintig unieke Porsche 944 Cup deelnemers. Eén deelnemer gaan we uitlichten, Ton Vos. Een levende 944 Cup legende, 75 jaar en kondigde zijn race pensioen aan. Als je tientallen jaren geracet hebt en vele aan het racen geholpen hebt, is dit een emotioneel beladen moment. Ondanks al zijn eerder behaalde successen is het prachtig dat hij met een podium zijn race carrière heeft afgesloten en nee dit podium heeft hij niet cadeau gekregen. Ook zijn laatste races was hij een waardig levende Porsche 944 Cup legende.
